بین رزها من از همه عاشق تر بودم.

اون روزی که ما رو چیدن وای­ی ی خدای من ..چقدر خوشحال بودم که می تونم نشونه یه عشق آسمونی باشم. ول وله ای برپا بود . هرکدوم از ماها سعی می کردیم زیر نور خورشید خودمونو زیباتر جلوه بدیم تا شاید این ما باشیم که این دفعه واسه چیدن انتخاب می شیم.

باغبان پیر هر روز با کلاه حصیری و یه سبد بزرگ زیر بغل میومد و تازه ترین ما رو از ساقه جدا می کرد و با خودش می برد. رز های هلندی شاید تنها گل هایی هستند که از چیده شدن لذت میبرند. و آره ..ایندفعه من بودم که واسه چیدن انتخاب می شدم. نگاه پر غرور من به بقیه گلها فقط حسرت انتخاب نشدن اونها رو بیشتر می کرد. دیگه بقیش مهم نیست. اونا منو بقیه رو بی هیچ احترامی ریختن تو یه ماشین و دسته دسته مارو صبح زود به هر مغازه ایی تحویل می دادن.. انگار نه انگار که قرار ما پیام آور و نشونه قشنگ ترین هدیه خداوند به آدم ها باشیم..گله ایی نیست.. اینا که عاشق نیستند.. بزار وقتی رسیدم پیش معشوق از همه خستگیهای راه واسش می گم. اونوقت اون منو با دستای قشنگش نوازش می کنه و می بوسه...آخیش... این لحظه حتی واسه یه رز هلندی هم دیووونه کننده هست.. اونوقت منو میزاره تو یه گلدون کوچیک تا نه من نه اون یادمون نره این دنیا چقدر قشنگه.... تو همین فکرا بودم که منو همراه یه دسته برداشتن  و بردنمون تو یه مغازه. اینجا همه چیز بهتر بود..ساقه خشک شدم که طعم آب رو چشید با کلاس بودن رز هلندی رو فراموش کرد و با ولع شروع به نوشیدن آب کرد. هوای خنک اینجا تمام گلبرگ هامو نوازش می کرد. یه برچسب رومون زدن و روش نوشتن رز هلندی 2500 تومان.  حالا دیگه فقط انتظار بود.. آدمای جور واجوری که میومدن ..بعضی ها یه دسته گل آماده..بعضی ها هم مارو میزاشتن میونه چندتا گل دیگه و ...

دیگه کم کم داشتم نا امید می شدم که یهو اومد تو. نگاهش خسته تر از اون بود که به عاشق ها بخوره..تو این گیر و دار حوصله اینو دیگه نداشتم.. یه دختر قد بلند، با موهای که سیخ سیخی نبودند و کفشی که پوما نبود. انگار اون اصلا نبود.  خیلی دیرش شده بود. تو گرمای تابستون حسابی عرق کرده بود . منم که خودمو بیشتر از همیشه جمع کردم. بدون اینکه چیزی بگه اومد بالای سر ما . مثل اینکه بارها اینجا اومده. کمی کنجکاو شدم. حالا دیگه تو ته چشماش میشد التهاب بودن رو حس کرد. با وسواس همه ما یکی یکی رو ورانداز کرد. یه شاخه..نه اونو گذاشت سر جاش..حالا یکی دیگه...نا اونم مثل اینکه باب دلش نشد. انکار نمی کنم وقتی نگاهم به نگاهش گره خورد نتونستم جلو خودم رو بگیرم.. عمق خواهشش همون چیری بود که همیشه انتظارش رو می کشیدم. جای درنگ نبود اونقدر خوب درخشیدم که  هیچ شانسی واسه انتخاب رز دیگه وجود نداشت.

در کیفشو باز کرد ، نه مثل اینکه پشیمون شد. نمی خواست منو پیش بقیه کتاب دفتراش بزاره. من خوشحال بودم

.

.

.

اون منو گرفت تو دستاش و بهم نگاه کرد. من به چشماش خیره شدم ... از کیف چرم مشکیش یه عطر در اورد و اونو بهم پاشید. راستشو بخواین از اینکارش دلخور شدم. خلاصه من یه رز هلندی بودم و بوی من سراسر جهان جزء خاص ترین بو هاست. اخمی کردم و چیزی بهش نگفتم. بعدش شروع کرد به شکستن تیغ­هام . این دیگه قابل تحمل نبود منم دستشو نیش زدم. انگشتشو گذاشت تو دهنش و خندید ، مثل اینکه می دونست به چی فکر می کنم. آروم نوازشم کرد و بهم گفت می دونم دردت می گیره ولی شاید این تیغهات دست نانازمو نیش بزنه. این اولین بار بود صداشو می شنیدم. عمق صداش مثل آبی خنک و زلال تو تمام رگهام نفوذ کرد. خوب شد من یه رز هلندی سرخم وگرنه می فهمید چقدر از کارم خجالت کشیدم.

منو با خودش برد.. پیش خودم گفتم الان منو می بره یه جای خلوت بعد یه پسری که مثل ماه میدرخشه میاد و منو با قشنگترین کلماتش به اون تقدیم می کنه. بعد همدیگه رو در آغوش می گیرن و وای خدایا  من قشنگترین احساس گل بودن رو تجربه می کنم.  

وسط راهی که رسیدیم نگاهی به دو رو برش انداخت و منو روی یه نیمکت گذاشت و سریع رفت. خوب که نگاهش کردم نرفت..  دورتر پشت دیواری پنهان شد. از کارش خیلی تعجب کردم.  آخه یعنی چی؟!  چارهی نبود باید صبر می کردم ببینم چی پیش می اد. من بهش اعتماد کامل داشتم. یه خرده که گذشت صدای پایی شنیدم .  نه این نمی شد. صدای ضربان قلبشو از پشت دیوار میشنیدم. احساس کردم چشمانشو در میان گلبرگ های من گذاشته تا بتونه مثل من پسر ماه رو تماشا کنه. بله . هیچ شکی وجود نداشت که اون پسر ماه بود و به حق شایسته این مقام بود. آروم به سمت من میومد. آروم به سمت من میومد. ولی چرا اینطوری.؟!  حالا دیگه صداشو راحت میشنیدم. گوشی موبایلش دستش بود. ولی از عشق نمی گفت. اون می خندید و خوشحال بود.

فهمیدم..اون باید منو می دید... درخشیدم. گلبرگهامو باز کردم تا یه بار دیگه بگم ما رزهای هلندی زیباترین گلهای روی زمینیم. من می درخشیدم و اون خنده زنان از کنارم عبور می کرد. می خواستم فریاد بزنم .. به دخترک نگاه کردم که چطور با نگاهش ازم می خواد بلندتر فریاد بزنم. اما .... و پسر ماه از کنارم عبور کرد.

بعد مدتی اومد و منو برداشت . حالا دیگه چشماش تر شده بود.  حاضر بودم به تمام رزهایی که عشق رو  تجربه کرده بودن قسم بخورم که اون اشک ها از شبنم تمام گلبرگ های ما لطیف تر بودند. فقط دوست داشتم بگم متاسفم. فقط دوست داشتم بگم متاسفم ولی نشد.. بخدا نشد و اون با همون تقدس همیشگی که برام قائل بود بی اونکه فکر کنه ماموریتم رو خوب انجام ندادم منو با خودش برد و در گوشه ایی از باغچه کاشت.

 من یه رز هلندیم..ولی این دیگه مهم نبود.. من تو چشماش تنهایی رو دیدم. من تو چشماش انتظاری دور رو دیدم . من اطرافم رز های رو دیدم که تا آخرین لحظه مرگشون  به امید دستای سرد پسر ماه بودند و خشک شدند.  

من عشق رو تو انتظار دیدم و کامل شدم.

            و من خوشحال بودم.